Według tradycji ikona Matki Bożej Przewodniczki została namalowana przez św. Łukasza Ewangelistę.

W średniowieczu znalazła się w posiadaniu dworu książąt Rurykowiczów w Kijowie. Ci otaczali ją szczególnym kultem. Mieli w zwyczaju zabierać cudowny wizerunek na wojny z niewiernymi – dzięki wstawiennictwu Maryi zawsze wracali z nich jako zwycięzcy. Stąd też tradycyjna nazwa obrazu – Matka Boża Zwycięska. Dominikanom obraz miał podarować – wraz z zamkiem, który stał się siedzią zakonników we Lwowie – książę halicki Lew. Tyle legenda.

W rzeczywistości obraz powstał w okolicy Lwowa pod koniec XIV w. na zamówienie tamtejszych Dominikanów. Jego autorem jest anonimowy ikonopista przynależący do tradycji malarstwa serbskomacedońskiego. Prawdopodobnie jest to najstarszy w Polsce wizerunek maryjny pochodzenia bizantyjskiego.

Ikona była przechowywana we wzniesionym przez Braci Kaznodziejów kościele Bożego Ciała – najpierw w kaplicy św. Michała, a potem św. Marii Magdaleny. W 1604 r. przeniesiono go do odnowionej kaplicy Najświętszej Marii Panny. Od początku był otaczany czcią, o czym świadczą zachowane do naszych czasów liczne ślady po gwoździkach służących do zawieszania wot. Część z nich została zrabowana przez Szwedów w XVII w., a pozostałe Dominikanie przekazali w 1920 r. na rzecz Skarbu Państwa.

Dochodzenie przeprowadzone w pierwszej połowie XVIII w. wykazało wiele cudów i łask związanych z kultem lwowskiego wizerunku. Na jego podstawie król August III wystąpił do papieża Benedykta XIV z prośbą o dokonanie koronacji obrazu. Odbyła się ona 1 lipca 1751 r.

Do II wojny światowej obraz Matki Bożej Zwycięskiej wisiał w głównym ołtarzu dominikańskiego kościoła Bożego Ciała we Lwowie. W 1946 r. został, przez opuszczających Lwów dominikanów, przewieziony do Gdańska i umieszczony w dawnym ołtarzu Bractwa Różańcowego, gdzie znajduje się do dziś.